Seyit

veya Seyyid. ع Sade, Sadat.

1. Efendi, bey, saygı değer kisi. 2. tas. a Mutasavvıflar büyük süfilere ve şeyhlere genellikle seyyidt, sidt (efendim) şeklinde hitap ederler. b Hz. Peygamber'in torunu Hz. Hüseyn'in soyundan geldiklerine inanılan kişilere özellikle seyit (bazen Alevi) denir ve bunların çoğunun evliya olduğuna inanılır. Abdulkadir Geylâni ve Ahmed Rifâi gibi tarikat kurucularının da “Seyit oldukları kabul edilir. Islam âleminin her yerinde seyitler vardır. Bunlar bulundukları toplumda özel ilgi görür, bazen devlet de, bunlara birtakım ayrıcalıklar tanır. Nakibu'keşraf'lar bunlarla ilgili işleri yürütür. Hz. Hasan'ın soyundan gelenlere ise şerif (ç. eşraf, şürefa) denir. Seyli.ar. (سيل) 1. Sel. 2. tas. Coşkun haller (galebe- i ahval) (11s). Bozma ey mevc gözüm yaşı habbabın ki bu seyl Komadı hiç imâret bu binâdan gayri Fuzüli
2. Sel. 2. tas. Coşkun haller (galebe- i ahval) (11s). Bozma ey mevc gözüm yaşı habbabın ki bu seyl Komadı hiç imâret bu binâdan gayri Fuzüli