savma'a

Glm^) [Ar.]

1. “İbadet yeri, tekke.” anlamında kullanılan terim.
2. Hristiyan papazlarınm inzivaya çekildikleri özel yapılmış hücre.

Arapça, ibadethane anlamında bir kelime. Islâmın erken dönemlerinde, zaviyelere, savma’a denirdi. Hristiyan mistikleri de, uzlete çekildikleri yerlere savma’a adı verirlerdi. Hristiyanların savma’asına, manastır adı da verilir. Bu gibi yerler, tefekküre engel teşkil edecek, toplumsal hareketliliğin canlı olduğu yerlerden uzaklarda, dağ başlarında, ıssız yerlerde kurulurdu. Kâşânî, savma’ayı, zikir ehlini, zikrettiğine yaklaştıracak yerler olarak tanımlar.Ruh yok savmaanın pîr-i aba pusunda, Hal var meygedenin rind-i kadeh nûşunda.Nailî-i Kadîm