Sâlik

Lr, Yolcu. 2. tas. a Ehl-i sülûk, Allah’a giden yolu tutana seyr halinde bulunduğu sürece müritle müntehi arasındaki mutavassite sâlik denir. Imi ve tasavvuruyla değil, haliyle makamlarda seyreden sâlik bu haldeyken ayne'l-yakin türünden bilgi sahibi olur ve bu bilgi onun yolunu şaşırmasına sebep olan herhangi bir supheye kapilmasina engel olur. b Menzili maksüda varma azmine sahip, hedefe ulaşma kararıyla tasavvuf yolunu tutan, bu

yolun gerektirdiği hususları maddi ihtiyaçlardan önde tutan, tasavvufu meslek

edinen insanlar, Üç tabakadır: vâsıl-kâil; talip, sâlik, kemal yolunu tutanlar; mukim,
yerinde duran ve kımıldamayanlar, Sâlik dört çeşittir: zahitler, fukara, hâdimler,

âbitler,

Sözlük anlamı, eri. “Yolcu.” olan bu söz, tasavvuf ası ehli arasmda Allah’a giden yolu ve tutan kimse için kullanılmıştır; en ehl-i sülûk. me âli Sâlimiyye a. [Ar.] İslâmî alâ maçlardan olan ve 10 yüzyılda ün Ebû Abdullah Muhammed b. alâ Ahmed b. Sâlim el-Basrî (öl. 297 / âli 909) tarafından kurulmuş olan alâ ve tasavvufî özellikler taşıyan ün bir kelâm ekolü için kullanılan ad.