sâbıka

sâbıka a. (AL) [Ar.sâbık sözünün müennes (dişil) biçimi.] (ç. b. sevâbık ve sâbıkât)

1. Geçmiş olay veya durum. 2. Bir kimsenin daha önce bir mahkemeye düşüp ceza almasma sebep olan s suç ve kabahat. § tam. sâbıka-i meşiyyet-i ilâhiyye a. (<ayi cu. L AL) Alın yazısı, kader veya mukadderat.
2. Bir kimsenin daha önce bir mahkemeye düşüp ceza almasma sebep olan s suç ve kabahat. § tam. sâbıka-i meşiyyet-i ilâhiyye a. (<ayi cu. L AL) Alın yazısı, kader veya mukadderat.

Öne geçen, önceki manasında, Arapça bir kelime. Kâşânî bu terimi şöyle tarif eder: Kur’an-ı Kerim’de “inananlara Rableri katında yüksek makamlar bulunduğunu müjdele” (Yunus/2) âyetinde işaret edilen ezelî inayete ‘sabıka’ denir.