rükün, -knü

rükün, -knü a. (^J \Ar.] ftk. İslâmî inanca göre, bir ibadetin hukukî fiil veya işlemini oluşturan ana unsur anlamında kullanılan fıkıh terimi. Söz gelişi, namazm rükünlerinden biri Kur’ân tilâveti olması gibi.