Rec

1, Ümit, umut, 2. tas. Kalbin hoşlandığı bir Şeyi beklemesinden ra. hatlık de ferahlık duyması (Gi 1v:1 39). Kişinin kalbindeki duygu ve düşünceler ye geçmişle veya halle ya da gelecekle ilgili olur. Bu duygu ve düşünceler geçmişle ilgiliyse zikr ve tezekkür (hatırlama, yadetme, ibret alma), halle ilgiliyse vecd, zevk ve idrak, gelecekle ilgiliyse intizar ve tevekkül, hoşa gitmeyen türden ise havf ve işrak, hoşa giden türden ise irtiyah ve recâ adını alır (ci 1V:139). İnsanın Al.

lah'ın azabına Veya gazabına maruz kalabileceğini düşünmesi havf'a, lütfuna ve ni-

metine nail olabileceğini düşünmesi recâ'ya sebep olur. Safi beyne'l-havf ve'rrecâ
arasında yaşar. Cehennemden korkar, cennete girmeyi ümit eder; ümit kesme

hali haramdır. Kimi Allah'tan sevap almayı, kimi de ilâhî didar ve cemali

temaşa etmeyi ümit eder.