ölü

Ruhunu teslim etmiş, haya yet özelliğini kaybetmiş canlı için kullanılan terim. Arap “meyyit, meyt, müteveffâ” gibi sözlerle karşılanan bu terim, İsepe lâm hukuku bakımından iki oğu önemli vasıf ile nitelenmektedir: şlar “hakîkî ölü” (gerçek anlamda, eşin vadesi ile olan ölü), “hükmî ölü” göl (yargı kararıyla öldüğüne hükka medilen ölü). Ölünün yıkamp kekât fenlenmesi, namazmm kılınmadört sı ve kabre kadar taşınıp gönır, mülmesi dinen “farz-ı kifâye” ola (bk.

bu madde) olarak niteleniki mektedir. ölüm a. “Ruhun bedenden ayrılmas ve dünya hayatının sona ermesi.

” anlamında olan bu terim, Arapiçin ça “mevt, vefât, helak” gibi sözrklı lerin Türkçedeki karşılığı ve nesi “hayât” (bk. bu madde) karşıt için olan kavramdır