Nâzi'ât suresi

Nâzi'ât suresi a. [< Ar. “Sûretü’n- Nâzi'ât” ] Kur’ân-ı Kerîm’in yetmiş dokuzuncu, iniş sırasma göre seksen birinci suresi olup “Nebe' suresi” nden sonra ve “İnfitâr suresi” nden önce suresi olup Mekke döneminde nazil olmuş ve kırk altı âyetten meydana gelmektedir.

Adını ük ayette geçmekte olan “nâzi'ât” (şiddetle çekip alanlar) sözünden almıştır. Bu sure, 14. ayetten dolayı “Sâhire” (mahşer yeri) ve 34.

ayetten dolayı da “Tâmme” adıyla anılmaktadır. Surenin özünde, kıyam tin muhakkak gerçekleşece dünyada iyi amel edenler üe tü davrananlarm ahirette ya tıklarının karşılığını alacakl anlatılmaktadır. nazîf a.

[Ar. ] “Temiz, p terbiyeli, iffetli, ahlâklı, nam lu. ” anlamında olan bu terim, lah’m sıfatı olarak Tirmizî’n rivayet ettiği bir hadiste g mektedir: “Allah nazîftir, neza ti sever...

” [Ar. ] Hadis rivayet de en son ravî ile Hz. Peygamb veya hadis imamlarından b arasındaki ravî sayısının az veya çokluğuna, yine ravîn erken veya geç vefat etmesi isnadın uzunluk veya kısalığı göre kazandığı vasıf.

nazmüT-Kur’ân a. [A Kur’ân-ı Kerîm’in söz ve anla gücü ile tertip bakımından b biriyle sıkı bir bağ ve düz oluşturduğu konusunu ince yen bilim dalı ve bu konuda leme alınan eserler için kulla lan ortak ad