nas

nas a [< Ar. nass]

1. İslâmî bilimlerde, Kur’ân ve sünnetin tevile yol açmayan lafızları veya kesin hükümleri.
2. fık. Anlamına açık bir biçimde delâlet eden ve kendisinden çıkarılan hüküm ile sözün asıl sebebini oluşturan lafız için kullanılan fıkıh terimi.

Kefenlenip tabuta konmuş ölü. (Bkz. Cenâze)

Edrâ Eslemî dedi ki:

"Medîne-i münevverede daha önce Kur'ân-ı kerîm okuduğunu gördüğüm birisi vefât etti. Techiz işi bittikten sonra na'şını taşıyıp götürdüler. Peygamber efendimiz oradakilere; "Onu yavaş götürünüz. Allahü teâlâ onu sevdi. Şüphesiz o, Allah ve Resûlünü seviyordu" buyurdu. (Hadîs-i şerîf-İbn-i Mâce)

Na'şı kabr başına koyunca iş yapmayanlar oturmalı veya çömelmelidir. Yahûdîler ve hıristiyanlar gibi ayakta durmamalıdır. (Seyyid Alizâde)

Cenâze namazı kılındıktan sonra na'şın başında duâ etmek câiz (uygun) değildir, mekrûhtur. (Kerderî)

Tabut, devam, ebedîlik ve tahtırevan anlamlarını ihtiva eden Arapça bir kelime. Cenazenin tabut içinde bulunması durumu.Meydâne geldi na’ş-i rakîb-i nemimesâz Kıldım huzûr-ı kalb ile ömrümde bir namaz.Sabit