Mürci’e

f^) [Ar. ] İslâm dini m nin ilk yıllarında ortaya çıkan ve aşırı fırkalara karşı daha ılımlı veya uzlaşmacı fikir ve davranışlarıyla dikkati çeken siyasî m fırka. Bunlara göre, iman esastır, amel sonraya bırakılabilir, bundan dolayı böylelerine bir ceza uygulamak gereksizdir, bu konu âhirete bırakılmalıdır, görüşü hâkimdir.

İlk defa, Hârici Nâfi b. el-Ezrâk (öl. 65 / 684) tarafindan kullamlan bu terim, Ebû Hanife (öl.

150 / 767)nin önderliğinde en olgun kimliğine kavuşmuştur. Bunlara göre, Al m lah’ın birliğine, Muhammed’in M onun kulu ve elçisi olduğuna ve O’nun getirdiklerinin doğruluğuna şahitlik eden ya da kalbiyle bunu doğrulayan kimse hem mümin hem de Müslüman’dır. Bu gibi kimseler, ne kadar büyük günah işlerlerse işlesinler, imanm temel hükümlerini inkâr etmedikçe İslâm dininden çıkmaz.

Onlar hakkında verilecek hüküm ve ceza Allah’a aittir, takdir yüce Allah’ındır.