mescit, -di

mescit, -di a. [< Ar. sücûd] Sözlük anlamı, “Secde edilen yer.

” olan bu söz, Müslümanların bireysel veya toplu olarak ibadet ettikleri camiden küçük ibadet yeri. bk. câmi Kur’ân-ı Kerîm’de çokluk biçimiyle birlikte yirmi sekiz yerde geçen “mescid”, ibadet, zikir, dua, eğitim-öğretim, sosyal dayanışma ve kaynaşma, kardeşlik, birlik ve beraberlik mekânı olarak İslâmiyet’in sembolü konumundadır.

Kur’ân-ı Kerîm’de iki mescidin adı özellikle zikredilmiştir (Bakara suresi, 2 / 144, 149; İsrâ suresi, 17 / 1); bunlardan biri “Mescidü’l- Harâm” (bk. bu madde), öteki “Mescid-i Aksâ” (bk. bu madde) dır.

Hz. Peygamber ilk mescidi hicret sırasmda Medine yakınla rında konakladığı Kubâ’da yap tırmıştır. Daha sonra yapımında bizzat kendisinin de çalıştığı ve Medine’de inşa ettirdiğ “mescid-i nebevi” (bk.

bu mad de) Müslüman dünyasının kut sal yerleri arasmda sayılmıştır.