mekrûh

Sözlük anlamı, “Sıkıntılı, hoşa gitmeyen, çirkin ve kötü görünen şey. ” olan bu söz, şâri' (bk. bu madde) in yapılmasmda kesin ve bağlayıcı tarzda bir engel görmediği işler, eylemler ve davranışlar için kullanılan terim.

Kur’ân-ı Kerîm’de bu manada bir ayet, “İsrâ suresi” nde yer almaktadır. Hadis 449 mektup lerde de bu sözün çok yönlü ele alındığı söz konusudur (bk. Wensinck, el-Mu'cem, “krh” maddesi).

mektep, -bi a. 0. ^) [< Ar.

ketb] İslâm ülkelerinde çocuklara temel eğitim ve öğretimin veridiği yer. Bugünkü anlamıyla bu söz, Osmanlı döneminde 19. yüzyıldan itibaren kullanılmaya başlanmıştır.

Hz. Peygamber döneminden itibaren Arap ülkelerinde bu sözün yerine “küttâb” (bk. bu madde) teriminin kullanıldığı kaynaklarda zikredilmektedir.

Hoş görülmeyen, beğenilmeyen şey. Peygamber efendimizin beğenmediği ve ibâdetin sevâbını gideren şeyler. Yasak olduğu haram gibi kesin olmamakla berâber, Kur'ân-ı kerîmde, şüpheli delil ile, yâni açık olmayarak bildirilmiş veya bir sahâbînin (Peygamber efendimizin arkadaşlarının) bildirmesi ile anlaşılmış olan yasaklar.

Mekrûh olduğu bildirilen yasak işleri özürsüz yapmak günahtır. (Seyyid Abdülhakîm)

Küçük ve büyük abdesti sıkıştırırken ve yel zorlarken namaza durmak mekruhtur. Namaz arasında zorlarsa, namazı bozmalıdır. Bozmaz ise günâha girer. Cemâati kaçırsa bile, bozması iyi olur. Kerâhetle kılmaktan ise, cemâat sünnetini kaçırmak evlâdır. Namaz vaktini veya cenâze namazını kaçırmamak için mekrûh olmaz. (İbn-i Âbidîn)