ıyâmet-nâme

ed. Tasavvuf! edebiyatta Kur’ân-ı Kerîm’in. hükümleri doğrultusunda kıyamet günü hakkında kaleme alınan eserler için kullanılan ortak ad. kız ıyâmet suresi a. [< g Ar. “Sûretü’l- Kıyamet” ] Kur’ân-ı Kerîm’in yetmiş s beşinci, iniş sırasma göre otuz l birinci suresi olup “Kâri'a su d resi” (101)nden sonra ve l “Hümeze suresi” (104)nden ön ç ce suresi olup Mekke dönemin b de nazil olmuştur ve kırk âyetten meydana gelmektedir. Adını ilk ayetteki “Ölümden sonra dirilme, kalkma, ayağa kalkış günü.” anlamına gelen “kıyâmet” sözünden almıştır. Surenin özünde İslâmî inancın “ulûhiyet, nübüvvet, ahiret” (bk. bu maddeler) gibi üç temel iman esasmm dile getirilmesi söz konusudur. Allah’ın yaratıcı kudreti “ulûhiyet” ile, Kur’ân-ı Kerîm’in söz gücü olan vahyin yine Allah’ın koruması altmda peygambere ulaştırılması “nübüvvet” ile, kıyamet gününden söz edümesi “ahiret” ile ifadesini bulmuştur.