İstiğnâ

!)

1. Zengin olmak, zenginlik istemek, ihtiyaç duymamak, tenezzül etmemek.
2. tas. Allah'la istiğna: Sâlikin Allah'ın kendisine kâfi olduğuna inanarak ondan başkasına ihtiyaç duymaması ve tenezzül etmemesi. İstiğnabillah ile iftikârbillah birbirini tamamlayan iki haldir. Bir kimse kendini ne kadar Allah’a muhtaç (fakir) bilirse o kadar Allah'la zengin (istigna) olur. Allah'tan istiğna ise asla caiz değildir, küfüdür.

Vasldan çün âşıkı müstağni eyler bir visal
Asika ma'şüktan her dem bu istiğna nedir
Fuzüli
Kural olarak istiğna halinde olan maşuktur ama
Gah olur âşık-ı şeydâya düşer istigna
Şeyhulislam Yahya