icbâr

îslâm huku kunda, “Dinin ve yasaların im 345 icmâ at kân verdiği ölçüde bir yaptırımın h- kullanılarak suçluya da yükümlü le bir kimsenin uygun veya gerekli bir işe zorlanması. ” anlamında kullanılan bir terim. r.

] e icmâ a. [< Ar. cem'] Sözlük n, anlamı, “Toplama, bir araya geve tirme, birleştirme, derleyip toparde lama.

” olan bu söz, “Hz. Peyir gamber’in ölümünden sonra hermı hangi bir zaman dilimi içinde diöz, nî bir meselenin hükmü veya orir tak kanaati üzerinde görüş birlie ğine varma. ” olarak tanımlanmış ol ve terim niteliği kazanmıştır.

ni Sonradan bu terim, dinî bir mede selenin halli ve bu konuda kesin er hükmün verilmesi için bilim z adamlarınm ortak görüş birliği ri içinde olmaları ve bu çerçevede e- bütün İslâm âlemindeki Müslüm- manların ortaklaşa benimsedike leri dinî hükümleri ifade eden ak şer'î delilleri rehber kabul etmetir leri için kullanılmış; fıkıh literate türünde ise Kur’ân ve sünnetn ten sonra üçüncü İslâmî kaynak ah niteliği kazanmıştır. Bu bakımok dan “icmâ”, fıkıh usulü eserlem rinde kaynaklar teorisinin vazda geçilmez bir unsuru hâline gelel miş ve temel şer'î deliller arap smda üçüncü sıraya yerleştirilve miş; böylece “icmâ”, İslâm fıkhı il ve kültürünün çok önemli kays nak ve kavramlarından biri olmuştur. umicmâ-i ümmet 346