Hüsn

1. Güzellik.
2. tas. Zattaki kemal ki, Hak'tan başkasında bulunmaz. İlâhî güzellik. Alemdeki bütün güzellikler ve güzeller O'nun güzelliğindendir. Güzel de âşık da O'dur.

Kendi hüsnün hüblar şeklinde peydâ eyledi
Çeşm-i âşıktan dönüp sonra temaşâ eyledin
Bâyezid-i Rümi
Sattı hüsnün aldı aşkın ara yerde kimse yok
Kendi aldı kendi sattı kendi pazar eyledi
Za'fi |

Hüsn-i ahlak Güzel huy.

Hüsn-i niyet İyi niyet. |

Hüsn-i zan İyi niyet.

Hüve bilâ hüve O'suz o. Tevhidin tefridine işarettir. Yani hüve kelimesi
söz konusu olmaksızın O'dur. b Dervişler ve tarikat ehli zikirde genel olarak
hü'yu tercih eder. Dervişler “Hü, Hü,” “Yâ Hay, yâ Hü” diyerek zikir yaparlar.

Arapça, güzellik demektir. Zâttaki kemaldir ki, sadece Hakk’da bulunur. Âlemdeki bütün güzellikler, O’nun güzelliğindendir. Hüsn, ilâhî güzelliktir.