Hü

1. O; üçüncü şahıs zamiri.
2. tas. a Allah'ın mutlak gayb olan hüviyeti, künhü; temaşası mümkün olmayan zatı. Gir semâa zikr ile gel yana yana Hü deyü Ir safâ-i aşk-ı Hakk’a yana yana Hü deya Zat-ı Hakk'ı buldular buluştular bir Ha ile Dost göründü her taraftan yana yana Hü deya Niyazi Mısri

Hulül A

Bektaşi gülbank ve tercemanlarının sonunda “Allah eyvallah Hü Dost,” denir (AM
287).
Safha-i sadrinda dâim âşıkın efkârı ha
Sakirin şükrü hüvallah, zâkirin ezkârı ha
Ravza-ı hü'yı makam et ey Cemâl-i Halveti
Ta vücudun mülküne keşf ola esrârı hü
Hubb-i câh Makam sevgisi, mevki hırsı, itibar tutkusu.

[Ar. üçüncü teklik şahıs zamiri} (O zamiri)

1. Zikir ve mukabelede dervişin Allah adı niyetine tekrar ettiği söz.
2. tas. Sûfîlere göre Allah’ın zatını ifade eden bir terim.