Hevâcim

زمر! جم) & Hücum

1. Hücumlar.
2. tas. Kulun tesiri olmaksızın aniden kalbe gelen tecelliler. Bunun sebebi vaktin kuvveti, yani içinde bulunulan halin güçlü olmasıdır (xr). Muradına kavuşmak için özlemi artan ve dayanma gücü tükenen sâlikin muradına ermek için her şeyi göze alması ve bu yolda hiç tereddüt etmeden teşebbüse geçmesi. Deseler ki muradın denizin ötesindedir, derhal denize dalar. Bkz. Bevâdih.

Arapça, hücum kelimesinin çoğulu olup saldırılar, hücumlar anlamına gelir. Kulun çabası söz konusu olmadan, vaktin (içinde bulunulan halin) kuvveti sebebiyle kalbe gelen şeye, hevâcim denir. Bkz. Hücum.