hat, -ttı

îslâm’m doğu şu ile birlikte Arap harflerini yazılış sisteminden kaynaklana ve bütün İslâm kültür ve mede niyetinde önemli bir yer edine güzel yazı sanatı için kullanıla bir terim. “Hüsn-i hat” olara da adlandırılan bu yazı sanat Emevî, Abbasî, Fâtımî, Eyyub Memlûk, Selçuklu, İlhanlı, Safev ve Akkoyunlular döneminde geçerek büyük gelişmeler kay detmiş; Osmanlı devleti döne minde ise en parlak dönemin ulaşmıştır. Bu yükselişte pad şahlann bu sanata büyük değe ve önem vermesi, hatta İkinc Bâyezid, Dördüncü Murad, İkin ci Mustafa, Üçüncü Ahmed İkinci Mahmud, Sulta Abdülmecid ile Sultan Reşad’m bizzat bu sanatla uğraşmalar meşk etmeleri ve mükemme 303 hâtem-i sagîr ür yazı örnekleri ortaya koymalan Al bunu en açık örneğidir. Üstelik n Osmanlı döneminde yetişen hat ci sanatı ustalarmın eserleri, büta tün İslâm dünyasında ilgiyle ve n takdirle karşılanmış; hatta bu n konuda, “Kur’ân-ı Kerîm’in ir Hicâz’da nâzil oldu, Mısır’da z okundu, İstanbul’da yazıldı.” veciz sözü, bu sanatın Osmanh döneminde ne denli ilerlediğinin in ve güzel örneklerin verildiğinin an bir ifadesi olmuştur (bk. hüsn-i in hat). üu hatâbe a. [Ar.] Sözüne güvenilir kimselerden işitilen öğütler ile zan ifade eden delillerden uoluşan kıyas anlamında kelâm in terimi. an e hâtem a. Çili.) [Ar.] (ç. b. havâtim) en

1. Mühür (bk. mühür). 2. Son, en an son. 3. tas. Bütün makamları geak çerek olgunluğa erme. tı, bî, § tam. hâtem-i asgar a. (jial vî ^(i) tas. Şeyh Muhiddin-i en Arabî. yhâtem-i ekber a. (^l ^li) etas. Hz. îsa. ne hâtem-i kebîr a. (^ ^L) ditas. Hz. Ali. er ci hâtem-i nübüvvet a. ( 05^ n ^LL) bk. mühr-i nübüvvet, d, nübüvvet mührü an hâtem-i sagîr a. (j^ ^l) m tas. Mehdî Muhammmed. rı, el hâtem-i vekâlet 304 hâtem-i vekâlet a. QJ£j h ^L) bk. mühr-i hümâyûn hâtemü’l-enbiyâ a. (Lû^l^lk) (Peygamberlerin sonuncusu) Hz. Muhammed. hâtemü’n-nebiyyîn a. (j^l^li) (Peygamberlerin sonuncusu) Hz. Muhammed.
2. Son, en an son. 3. tas. Bütün makamları geak çerek olgunluğa erme. tı, bî, § tam. hâtem-i asgar a. (jial vî ^(i) tas. Şeyh Muhiddin-i en Arabî. yhâtem-i ekber a. (^l ^li) etas. Hz. îsa. ne hâtem-i kebîr a. (^ ^L) ditas. Hz. Ali. er ci hâtem-i nübüvvet a. ( 05^ n ^LL) bk. mühr-i nübüvvet, d, nübüvvet mührü an hâtem-i sagîr a. (j^ ^l) m tas. Mehdî Muhammmed. rı, el hâtem-i vekâlet 304 hâtem-i vekâlet a. QJ£j h ^L) bk. mühr-i hümâyûn hâtemü’l-enbiyâ a. (Lû^l^lk) (Peygamberlerin sonuncusu) Hz. Muhammed. hâtemü’n-nebiyyîn a. (j^l^li) (Peygamberlerin sonuncusu) Hz. Muhammed.