harâm

Çl^) [Ar. ] fik. İslâm inancına göre yapılması dinen yasak olan işler, davranışlar veya uygulamalar, “helâl” (bk.

bu madde) karşıtı. En eski dinlerden başlayarak varlığı bilinen “harâm” kavrammın her dinin getirdiği değer yargılarına ve ortaya koyduğu hükümlere göre farklı nitelik taşıdığı bilinmektedir. İslâm inancında ve fıkhında bu terim, “Bir kimseden yapılmaması kesin olarak istenen fiil ve davranış” için kullanılmıştır.

Bu manada Kur’ân-ı Kerîm’de açık, kesin ve bağlayıcı ifadeler vardır. Söz gelişi, “Nahl suresi” ndeki mealen “Allah size ancak ölüyü, kanı, domuz etini ve bir de Allah’tan başkası adına kesilen (hayvanlar) i harâm kıldı. ” ibaresi bunun en açık ve kesin örneğidir.

Aynı hüküm hadislerde de söz konusudur. Onun da bir örneği şu hadistir: “Muhakkak ki Allah annelere saygısızlık yapmayı harâm kıldı. ”.

“Harâm”ı belirleme hak ve yetkisi yalnızca Allah’a mahsustur. İslâm hukukuna göre kesin deliller ile sabit olan bir fiilin haramlığı tartışılmaz. Böyle bir hükmü, söz gelişi zinanın haram oluşunu inkâr etmek veya tartışmak, “ehl-i sünnet”e göre küfür sayılmıştır.

İyi niyet haramı meşru göstermez; İslâm inancma göre “Ameller ancak niyetlere göredir. ” hükmü çerçevesinde iyi niyetle yapılmış olsa da haram, haramdır.

Allahü teâlânın Kur'ân-ı kerîmde yapmayınız diye açıkça yasak ettiği şeyler.

Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyruldu ki:

De ki, Rabbim; bütün fuhşiyâtı (küfür ve nifakı) açığını ve gizlisini, her türlü günâhı, haksız isyânı ve Allahü teâlâya hiçbir zaman bir burhan indirmediği herhangi bir şeyi ortak koşmanızı ve bilmediğiniz şeyleri Allahü teâlâya isnâd etmenizi, harâm etti. (A'râf sûresi: 33)

Çok kimse vardır ki, yedikleri ve giydikleri harâmdır. Sonra ellerini kaldırıp, duâ ederler. Böyle duâ nasıl kabûl olunur? (Hadîs-i şerîf-Kimyây-ı Seâd et)

İnsan, harâm işlemeği kalbinden geçirir, Allah'tan korkarak yapmazsa, hiç günâh yazılmaz. Harâmı işleyince, bir günâh yazılır. (Hadîs-i şerîf-Berîka)

Allahü teâlâ, harâm olan şeylerde size şifâ yaratmamıştır. (Hadîs-i şerîf-Buhârî)

Harâmlardan sakınmak, akıllıların şânından, şereflilerin tabiatındandır. (Hazret-i Ali)

Harâmda şifâ yoktur. (İmâm-ı Rabbânî)

Harâmdan bir altını sâhibine vermek, yüz altın sadaka vermekten fazîletlidir, iyidir. (İmâm-ı Rabbânî)

Dünyâda harâm işleyen kimse, âhirette ondan mahrûm kalır. Burada helâl şeyleri kullananlar, orada o şeylerin hakîkatine kavuşur. Meselâ, bir erkek dünyâda harâm olan ipeği giyerse, âhirette ipek giymekten mahrûm edilir. İpek ise, Cennet elbisesidir. O hâlde, bu günâhtan temizlenmedikçe, Cennet'e girilemez demektir. Cennet'e giremeyen de Cehennem'e gider. Çünkü, âhirette, bu ikisinden başka yer yoktur. (Seyyid Abdülhakîm Arvâsî)