halvet (I)

halvet (I) a. UjU) [Ar.]

1. fik. Söz lük anlamı, “Bir yerin boş olma sı, biriyle yalnız ve baş başa ka ma.” olan bu terim, aralannd nikâh bağı ve evlenme konu sunda bir engel bulunmayan bi kadm ile erkeğin baş başa ka ması anlamında kullanılmıştır
2. fik. Yasal bir nikâhtan sonr karı-kocanın kimsenin bulun madığına emin oldukları v üçüncü bir kişinin giremeyeceğ bir yerde cinsî münasebette bu lunmaksızın baş başa kalmala rını ifade eden bir fıkıh terimi.