Halife

ç. Hulefa

1. Halef, câ-nişin, naip.
2. tas. a Şeyhin belli bir bölgedeki müritlerine bakma, onları terbiye etme ve kendisiyle onlar arasındaki irtibatu sağlama işiyle görevlendirdiği müridi. b Müritlerin, şeyhin ölümünün ardından onun vasiyetiyle veya vasiyeti olmadan başa geçirdikleri kişi. Bazen de bir mürit, şeyhin halifesi olduğunu bizzat kendisi iddia eder. c İnsan-ı kâmil, hakiki mürşit. Allah'ın bütün isim ve sıfatlarına mazhar olan veli (arş 306).