Gaybet

1. Kendini kaybetme, kendinden geçme.
2. tas. Hak'tan gelen feyz ve tecellinin çokluğu ve kuvveti sebebiyle sâlikin çevresinin ve bizzat kendisinin ne yaptığını fark edemeyecek şekilde kendini kaybetmesi. Halktan ve nefsinden

gâib olan Hak'la hazır olur, yani onun huzurunda bulunur. Hak'tan gâib olan,
halk ve nefsiyle hazır olur.

Gaybet-i his Duyarlığı kaybetme, vecde gelen sâlikin hissini yitirmesi.

Gaybet-i kübra Mutlak fena.

Gaybet-i suğra Mukayyet ve sınırlı fena.
Gayb-ı izafi Allah'ın peygamberlerine ve evliyaya bildirdiği bazı gaybi hususlar ki,
bunları onlardan başkası bilemez.
Gayb-ı meknun-Gayb-i masun Saklı ve korunmuş gayb; Allah'tan başka kimsenin
bilmediği zatın sırrı ve künhü.
Gayb-ı mutlak Allah'tan başka hiçbir kimsenin bilmediği gayb.