emir

1. Bir ülkenin başı, bey reis. 2. Kumandan, vali veya bey yerine kullanılan bir terim Kur’ân-ı Kerîm’de sadece bir yerde (Nisâ suresi, 4 / 59 “ûlü’l-emr” biçiminde geçmek tedir. Hadislerde ise sıkça kulla nılmıştır (Wensinck, el-Mu’cem “emr”). Hz. Peygamberden son ra, özellikle dört halife döne n minde ordu kumandanlarma l “emîrü’l-ceyş, emîrü’l-cünd” n gibi ibarelerin kullanıldığı bik linmektedir. Emevîler ve Abbam sîler döneminde emirlerin görev r alanları genişlemiş ve idari ve n malî konularda yetkileri arttını rılmıştı. Bu unvanm Selçuklular, r Eyyûbîler ve Memlükler döneç minde de kullanıldığı kaynakn larda görülmektedir. § tam. emîrü’l-hacc a. ^Jl lj^l) Haccın kurallarma uygun ve güvenli bir biçimde c. yerine getirilmesini sağlamak amacıyla görevlendirilmiş kimse, bk. hac emîri n r emîrü’l-mü'minîn a. (jjiyJl jaJ) İlk defa Hz. Muhammed’in halifesi Hz. Ömer’e â verilen unvan. Bu unvan onedan sonra gelen devlet başu kanları için de kullanılmıştır. yemîrü’l-mü'minîn fi’lhadîs a. (^MdâJ l^î ^lajJ Ijxo I) e Yaşadığı dönemde hadis bilginleri arasında en yetenekli, b. en bilgili ve bu sahada derin y, vukufa sahip kimselere veriy len unvan, eşanlamlısı m. “hâfız” (bk. bu madde). r emîrü’l-ümerâ a. (l^lj^l) 9) Emirlerin emiri, başkomuktan. Hz. peygamberin halifesi a Hz. Ömer döneminden itibam, ren ordu kumandanı için kulnlanılmaya başlanmıştır. e
2. Kumandan, vali veya bey yerine kullanılan bir terim Kur’ân-ı Kerîm’de sadece bir yerde (Nisâ suresi, 4 / 59 “ûlü’l-emr” biçiminde geçmek tedir. Hadislerde ise sıkça kulla nılmıştır (Wensinck, el-Mu’cem “emr”). Hz. Peygamberden son ra, özellikle dört halife döne n minde ordu kumandanlarma l “emîrü’l-ceyş, emîrü’l-cünd” n gibi ibarelerin kullanıldığı bik linmektedir. Emevîler ve Abbam sîler döneminde emirlerin görev r alanları genişlemiş ve idari ve n malî konularda yetkileri arttını rılmıştı. Bu unvanm Selçuklular, r Eyyûbîler ve Memlükler döneç minde de kullanıldığı kaynakn larda görülmektedir. § tam. emîrü’l-hacc a. ^Jl lj^l) Haccın kurallarma uygun ve güvenli bir biçimde c. yerine getirilmesini sağlamak amacıyla görevlendirilmiş kimse, bk. hac emîri n r emîrü’l-mü'minîn a. (jjiyJl jaJ) İlk defa Hz. Muhammed’in halifesi Hz. Ömer’e â verilen unvan. Bu unvan onedan sonra gelen devlet başu kanları için de kullanılmıştır. yemîrü’l-mü'minîn fi’lhadîs a. (^MdâJ l^î ^lajJ Ijxo I) e Yaşadığı dönemde hadis bilginleri arasında en yetenekli, b. en bilgili ve bu sahada derin y, vukufa sahip kimselere veriy len unvan, eşanlamlısı m. “hâfız” (bk. bu madde). r emîrü’l-ümerâ a. (l^lj^l) 9) Emirlerin emiri, başkomuktan. Hz. peygamberin halifesi a Hz. Ömer döneminden itibam, ren ordu kumandanı için kulnlanılmaya başlanmıştır. e

1. Bir kavmin, bir topluluğun başı, beyi, emredeni. Vâli, kumandan, devlet başkanı, melik.

Allahü teâlâ Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyurdu ki:

Ey îmân edenler! Allah'a itâat edin. Peygambere ve sizden olan emir sâhiplerine de itâat edin. (Nisâ sûresi: 59)

Allahü teâlâdan korkunuz! Başınızdaki emîr, habeşli köle bile olsa, itâat ediniz!.. (Hadîs-i şerîf-Buhârî, Müslim)

2. Hazret-i Ali'nin lakabı.

Hazret-i Muâviye'nin Emîr ile muhârebesi, ictihâd sebebi ile idi. (İbn-i Hacer-i Mekkî)

Hazret-i Emîr'in ismi, Cennet kapısının üstünde yazılıdır. (İmâm-ı Rabbânî)