hulefâ-yı râşidîn

Ömer’in neşesinde şeriat, Hz. üş Osman’ın neşesinde tarikat, r! Hz.

Ali’nin neşesinde hakikase ti görme anlamında terim. rıhulefâ-yı râşidîn ç. a.

Dört halife (Hz. Ebubekir, Hz. Ömer, Hz.

Osmı, man, Hz. Ali). Hz.

Peygamm ber’den sonra halifelik görein vini yürüten bu dört seçkin ya kimse için Sünnî Müslümannların kullandığı bir terim. Bu et söz, Peygamber’in uzun bir ân hadisine dayandırılmaktadır. er Burada Rasul-i Ekrem, “Herde hangi bir ihtilâfla karşılaştıir ğınızda size düşen görev, bed” nim sünnetime ve hulefâ-yı di râşidînin sünnetine uymakiz tır.

” (İbn Mâce, “Mukaddiame”, 6; Tirmîzî, “İlim”, 16; de Ebû Dâvûd, “Sünnet”, 5) deda miştir. Burada geçen “hulefâk, yı râşidîn” sözünü, ilk dört halife olarak kabul edenler olduğu gibi, buna öteki Müs &. ] lüman imamların da dahil eedilmesini savunan ulemâ da en olmuştur.

Nitekim bunlardan an bazıları Emevî halifesi Ömer üb. Abdülaziz’e bundan dolayı u “beşinci râşid hâlife” unvaer nını uygun bulmuşlardır. r- Buna benzer savunulan hükümlere karşın Sünnî İslâm a.

dünyasında “dört halife” vehli ya “dört seçkin dost” terimn leri yaygınlaşmış ve halifelik z. dört sayısı ile sınırh tutul