celse

Namazda iki secde arasındaki oturuşa verilen ad. celvet cl [Ar.] tas. Tasavvufta tarikate yeni giren salikin kendi benliğinden armmış ve İlâhî sıfatlarla bezenmiş olarak halvetten çıkıp normal hayatın içine girmesi. Salikin inzivaya çekilmesi, dış dünyadan arınması, iyi huylar edinmesi dönemine “halvet” [bk. bu madde) denilmiş; bu dönemi tamamladıktan sonra da günlük hayatm içine dönmesi “celvet” olarak nitelenmiştir. Celvetîlik öz.a.bk. Celvetiyye

Namazda iki secde arasında hareketsiz bir miktâr oturma. (Bkz. Ta'dil-i Erkân)

Rükûda ve secdelerde ve kavmede (rükûdan kalkıp ayakta dururken) ve celsede beden tumânînet (hareketsizlik) bulduktan sonra biraz durmalıdır ki, Hanefî âlimlerinin çoğu buna vâcib demiştir. İmâm-ı Ebû Yûsuf ve İmâm-ı Şâfiî ve Mâlik ise farz demiştir. Bâzı Hanefî âlimleri de sünnet demişlerdir. Müslümanların çoğu bunu yapmıyor. Bu bir ameli yapana ve meydana çıkarana, Allah yolunda harb edip canını veren yüz şehid sevâbından çok sevap verilir. (İmâm-ı Rabbânî)