beytu’l-lah

1. Allah’ın evi anlamındaki bu söz, Kâbe için kullanılmış ve terimleşmiştir.
2. tas. Kalp, gönül

1. Mekke-i mükerremede Mescid-i harâmın ortasında bulunan mukaddes binâ. Kâbe-i muazzama; müslümanların kıblesi; Fazîlet ve kıymetini bildirmek için Beytullah buyurulmuştur.

Rivâyet edildiğine göre, Allahü teâlâ Âdem aleyhisselâma buyurdu ki:

Ey Âdem! Sen sağ oldukça Beytullah'ı tâmir et. Senden sonra gelecek peygamberler ve ümmetler de zaman zaman onu tâmir edecekler. En son peygambere kadar bu böyle sürüp gidecek. (Ezrâkî)

2. Câmi, mescid.

Beytullah olan câmi ve mescidlerde ibâdet etmeyip, dünyâ kelâmı ile meşgul olmak tahrîmen mekruhtur. Yâni harama yakın günahtır. Ateş odunu yiyip bitirdiği gibi câmide

dünyâ kelâmı konuşmak da, insanın sevâblarını giderir. (Tahtâvî)

Arapça, Allah’ın evi. Arifin, kâmil insanın kalbi, veya Ka’be. Kâmil insan bütün isimleri toplayan “Allah” isminin mazharı (ortaya çıkış yeri) olduğundan, bu hey’et-i mecmua ancak ona sığabilir. Bunun için gönüle “mir’ât-ı Hûda” derler. Sûfilere göre, gönül o kadar geniştir ki bütün kâinatı içine alabilir.Fuzûlî hâlâ olmaz sûret-i dil dost fikrinden Bu mânâda ki beytullah derler kalb-i mü’mindir.Fuzûlî