Ayin

1. Merasim, tören, âdet, usül, nizam; şekil, kanun, kaide.
2. tas a Tarikat ehlinin kendi aralarında belli bir usül ve düzene göre topluca icra ettikleri zikir, dini merasim, semâ. b Bütün din mensuplarının, Mecusilerin, Yahudilerin ve özellikle Hıristiyanların ibadethanelerde icra ettikleri toplu dini törenler, ibadetler. Fakihler, müftüler, kadılar ve muhaddisler, ayin deyiminden de, bu deyimin delalet ettiği hal ve hareketten, yani dini merasimden de rahatsızlık duymuşlar, bu yüzden ayinlerle ilgili vakıfların şer'i mahkemelerde sicile geçirilmeleri bahis konusu olunca “Ayin yapma” deyimini kullanmaktan kaçınmışlar ve onun yerine “icra-i zikrullah” deyimini kullanmayı tercih etmişlerdir.

Ayine-i cemal/Ayine-i hüsn Güzellik aynası ve sıfatların zuhur ve tecelli mertebe-
Ls

Ayine-i dil Gönül aynası. Hakk'ın tecelli ve nazar ettiği yer.

Ayine-i vücut Varlık aynası; gönül, bütün âlem, kâinat (sr).

Ayin-han Ayin okuyan. Mevlevilikte semâ esnasında, bestelenmiş şiirleri (ayin)
okuyan kişiye verilen ad.

1. Sözlük anlamı n “âdet, görenek, merasim, tarz” mı olan bu söz, dinler tarihinde, tan savvufta ve Türk dinî amusikîsinde kullanılan bir tei, rim. Yahudi ve Hristiyan cemae atlerinin dinî törenleri sırasında e yapılan âyinler çok yaygın örıneklerdendir.
2. tas. Tasavvufta u, ve alevî-Bektaşî topluluklannm a belli usuller çerçevesinde yapsi tıkları törenler ve zikirler de bu e terim ile karşılanmıştır.
3. müz. n Mevlevî tarikatlerinin toplu zikdri olan sema töreni sırasında ı, okunmak üzere bestelenmiş dinî u, musikî eserlerine verilen ad. ü z. § tam. âyîn-i cem a. (^ j^i) e Bektaşî tekkelerinde kadınlı n erkekli dem almak, gülbank l- çekmek, nefesler okumak a yöntemiyle yapılan tören için kullanılan terim. + âyîn-i ehlu’l-lah a. (411 JaI e û^î) Tekkelerde yapılan zikir n törenleri. n âyîn-i kadîm a. (^jî û^T) r Mevlevî tekkelerinde veya dergâhlarında okunan eski İlâhîler. âyîn-i kebîr a. (j^ j^i) bk. âyîn-i cem âyîn-i şerîf a. (üü^i û^T) Mevlevi tekkelerinde yapılan sema sırasında söylenen İlâhî.