Ahmediyye

1. Evliyânın gözbebeği İmâm-ı Rabbânî Ahmed Fârûkî Serhendî hazretlerinin tasavvuftaki yolu. Bu yola Müceddidiyye-i Ahmediyye de denir.

Ahmediyye yolunun büyüğü İmâm-ı Rabbânî hazretleri bir nasîhatlerinde şöyle buyurdu:

Her şeye kalbi bağlamaktan kurtulmadıkça, Hak teâlâya bağlanılamaz.

İnsana lâzım olan önce Ehl-i sünnete uygun inanmak, sonra Allahü teâlânın emir ve yasaklarına uymak, sonra tasavvuf yolunda ilerlemek, ihlâsı elde etmektir.

İhlâs ile yapılan bir iş, senelerle yapılan ibâdetlerin kazancını hâsıl eder.

Dünyâya düşkün olanlar âhirette zarar görür.

2. Hindistan'da Gulam Ahmed Kâdiyânî tarafından kurulan sapık bir yol. (Bkz. Kâdiyânîlik)

İmam-ı Rabbani Ahmed-i Faruki es-Serhendî’nin (971/1034-1563/1625) tesis ettiği, Nakşî şubelerinden Müceddidiyye’nin bir başka adı. Yine Müceddidiyye, kurucusunun ilk adına izafeten (Ahmed) bu isimle de anılmıştır.

Ebu’l-Abbas b. Abdu’l-Hakk er-Rudavli el-Çiştî (ö. 1000’den sonra)’ye nisbet edilen bir tarikat. Hoca Muinuddin-i Çiştî’nin tesis ettiği Çiştiyye tasavvuf okulunun şubelerinden birinin adı.

Ebu’l-Ferhad b. Ali b. ibrahim el-Hüseyni el-Bedevi (öl. 675/1276) tarafından kurulan bir sufiyye okulu Şaziliyye’nin şubesidir.

Ahmed Şemseddin Efendi (öl. 910/1504-5)’ye nisbet edilen ve Hâlvetiyye’nin dört ana kolundan biri olan sufiyye okulu. Ahmediyye’ye. “Orta Yol” da denilir.

Seyyid Ahmed er-Rifaî’nin kurduğu, Rifaiyye tasavvuf okulunun diğer adı. Kurucusunun ilk adına nisbetle, Rufaiyye’ye Ahmediyye denilmiştir.