Metin ve neşir kaydı
Kalıcı okuma konumu: person_insights-5310- Müellif
- Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
- Çevirmen
- Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
- Hazırlayan
- Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
- Baskı / nüsha
- Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
- Bölüm / şiir
- Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
- Kaynak
- Nev‘îzâde Atâyî, Hadâ’iku’l-Hakā’ik, c. I
- Kaynak sayfası
- 403
- Varak
- Bilinmiyor / kayıt belirtilmemiş
- Tamlık / kesilme
- İncelenmedi; tamlık veya kesilme doğrulanmadı
- Rivayet türü
- Gelenek içi anlatı
Editoryal özet
Bayezid’i kardeş kavgasından vazgeçirmeye çalıştığı, daha sonra Selim için dua ettiği anlatılır.
Düzeltilmiş okuma
Ayrı bir düzeltilmiş okuma kaydı henüz yok. Gösterilen kaynak aktarımı onaylanmış düzeltme değildir.
Özgün dijital aktarım / ham OCR
CMS’deki metin burada değiştirilmeden saklanır; etiketler ve olası OCR hataları özgün aktarımın parçasıdır. Basılı nüsha ile karşılaştırma durumu yukarıdadır.
<p>Kanûnî Sultan Süleyman’ın oğlu Şehzade Bayezid, 966/1558-59 yılında kardeşi Selim’le savaşa hazırlanırken Akşehirli Abdullah Dede’nin uzletgâhına geldi. Ondan himmet ve dua istedi; kılıç kuşanma arzusunu bildirdi. Abdullah Dede şehzadeye sert davranmadı, fakat giriştiği işte hayır bulunmadığını açıkça söyledi. Kardeşler arasındaki ayrılık bayrağını kaldırmamasını, boş yere kavga ve savaş çağrısı yapmamasını öğütledi. Bayezid gençlik gururuyla bu nasihati kabul etmedi.</p><p>Daha sonra Şehzade Selim de Abdullah Dede’yi ziyaret ederek dua ve himmet istedi. Dede gönül hoşluğuyla dua etti ve onun galip gelmesini diledi. Atâyî bu noktada şu beyti aktarır:</p><blockquote><p>Dil-i dervîş-i dil-rîşin duâ-yı subhgâhından<br/>Belâlar eksilir, câh u celâl-i kibriyâ artar.</p></blockquote><p>Rivayetin devamında Bayezid’in talihinin söndüğü, Selim’in ikbalinin yükseldiği anlatılır. Kanûnî Nahcıvan seferine giderken Abdullah Dede’ye uğrayıp oğullarından hangisinin saltanat emanetine daha uygun olduğunu sorduğunda Dede yine Sultan Selim’i gösterir. Bu anlatı, doğrulanmış bir siyasî kehanet kaydı olarak değil, Abdullah Dede’nin kardeş kavgasını reddeden nasihati ve Osmanlı tarih hafızasındaki manevî nüfuzu çerçevesinde okunmalıdır.</p>
Kanûnî Sultan Süleyman’ın oğlu Şehzade Bayezid, 966/1558-59 yılında kardeşi Selim’le savaşa hazırlanırken Akşehirli Abdullah Dede’nin uzletgâhına geldi. Ondan himmet ve dua istedi; kılıç kuşanma arzusunu bildirdi. Abdullah Dede şehzadeye sert davranmadı, fakat giriştiği işte hayır bulunmadığını açıkça söyledi. Kardeşler arasındaki ayrılık bayrağını kaldırmamasını, boş yere kavga ve savaş çağrısı yapmamasını öğütledi. Bayezid gençlik gururuyla bu nasihati kabul etmedi.
Daha sonra Şehzade Selim de Abdullah Dede’yi ziyaret ederek dua ve himmet istedi. Dede gönül hoşluğuyla dua etti ve onun galip gelmesini diledi. Atâyî bu noktada şu beyti aktarır:
Dil-i dervîş-i dil-rîşin duâ-yı subhgâhından
Belâlar eksilir, câh u celâl-i kibriyâ artar.
Rivayetin devamında Bayezid’in talihinin söndüğü, Selim’in ikbalinin yükseldiği anlatılır. Kanûnî Nahcıvan seferine giderken Abdullah Dede’ye uğrayıp oğullarından hangisinin saltanat emanetine daha uygun olduğunu sorduğunda Dede yine Sultan Selim’i gösterir. Bu anlatı, doğrulanmış bir siyasî kehanet kaydı olarak değil, Abdullah Dede’nin kardeş kavgasını reddeden nasihati ve Osmanlı tarih hafızasındaki manevî nüfuzu çerçevesinde okunmalıdır.