tarikat.orgAbdullah Basri rahimehullah diyor ki:
Abbasi halifelerinden Harun Reşid zamanında, yol kesip cana kıyan, bir çok mazlümları inim inim inleten on kişilik bir eşkiya çetesini devlet kuvvetleri yakalamış ve zindana kapatmıştı. Keyfiyeti halifeye bildirdikten sonra bu haydutlardan birisi, bir yolunu bulmuş ve hapishaneden kaçmıştı. Ancak, Harun Reşid'e yakalananların on kişi olduğunu arz etmiş bulunduklarından, içlerinden birisinin kaçtığını söylemeğe korktular. Halife, rüşvet aldıkları için onu serbest bıraktıklarından veya göz yumduklarından kuşkulanabilir ve başlarına gaile açılırdı. Bunun için, hiç bir suçu bulunmayan bir garibi yakalayarak eşkiya çetesinin arasına karıştırdılar. Böylelikle eşkiyanın sayısı yine on'a baliğ oluyordu.
Kolluk memurları, bu kurnazlıkları ile halifenin sorgularından ve takibatından kurtuldular ama, halife de dahil olmak üzere bütün âlemlerin Rabbinin gazabına uğradıklarının farkında değillerdi.
Aralarında o günahsız mâ'sumun da bulunduğu on kişiyi, halifenin huzuruna çıkarmak üzere Bağdat yolunu tuttular.
Halife, bu on şakinin ölüm cezasına çarptırılmak üzere hapsedilmelerini emretti. Ancak, islâmi ve şer'i kanunlara göre hırsızlık yapan bir kimsenin elinin kesilmesi için bazı şartların tekevvün etmesi ve kısas için de bazı muamelenin tekemmülü gerekiyordu. Netekim, bu muameleden faydalanan eşkiyaların bazı yakınları herbiri için onar bin altun fidye-i necat ödeyerek dokuz eşkiyayı hapishaneden kurtardılar. Zindanda, yalnız kaçan şakinin yerine sayı doldurmak için haksız yere katılan mâ'sum garip kalmıştı. Bu zavallının ise, ne hatırı sayılır bir dostu ve ne de zengin bir tanıdiğı vardı. Kendisi için fidye ödeyecek kimse bulunmadığı için de, gerçek haydutlar serbest bırakılmış ve bir mâ'sum hapishanede kalmıştı. Zindancı onun haline acıyordu ama, elinden ne gelirdi? Ona:
— Seni bu belâdan kurtaracak hiç kimsen yok mu? diye sordu. Ben, senin mâ'sum ve mazlûm olduğuna inanıyorum. Senin gibi birisi ne yol kesebilir, ne adam soyabilir veya öldürebilir. Yıllarca bu işi yaptığım için yüzüne bakınca kimin suçlu ve kimin suçsuz olduğunu hemen anlarım. Bilemiyorum, sana ne gibi bir yardımım olabilir? Ben de senin gibi garip bir memurum, sözümü kim dinler...
O mâ'sum garip rica etti:
— Bana, mutlâka bir iyilik yapmak istiyorsan, Allah rızasıyçün bir kâğıt kalem bul, dedi.
Zindancı, onun isteğini seve seve yerine getirdi, kendisine bir kalemle kâğıt verdi. O garip kişi, kâğıda şunları yazdı:
(Bismillah-ir-Rahman-ir-Rahiym Ey dostu olmayanların dostu!.. Ey kimsesizlerin kimsesi!..
Ey yardımcısı olmayanların yardımcısı!.. Ey kurtarıcısı olmayanların kurtarıcısı olan ulu Allah!.. Asıl suçlular, dostları ve yakınları sayesinde paralarına dayanarak kurtuldular ve serbest kaldılar. Asıl zindanlarda çürümeleri gerekenler, kurtarıcılar buldular ve kurtuldular. Ben ise garibim, zât-ı ahadiyyetinden gayrı kurtarıcım da yoktur. Dergâh-ı ilâhiyyene el açıp yüz sürerek yalvarıyorum. İlâhi!.. Beni, sen kurtar. Zira, sen kurtarıcıların en hayırlısısın... Sana iltica edene yardımcı olursun, kapına sığınanı mahrum göndermezsin.)
Sonra, yazdığı kâğıdı zindancıya vererek:
— Ey halime âşina olan zindancı kardeş... Şimdi, ikinci iyiliğini de yap ve bu kâğıdı yüksek bir yere as, dedi.
Zindancı, o kâğıdı hapishanenin bacasına takmayı tasarladı ve dama çıkarak tam o mâ'sumun kâğıdını asmağa hazırlanırken, kirişten çıkan ok gibi o kâğıt parçası uçtu ve gitti...
O gece, Harun Reşid meleklerin gökten saf saf indiklerini gördü. Melekler, zindanda kalan mâ'sumu kollarından tutup kaldırıyor ve:
— Yâ Harun! diyorlardı. Bu mâ'sum insanı iyice tanı...
Dokuz azılı haydudu, dokuz günahkâr insanı yakınlarının yatırdıkları fidye karşılığı serbest bıraktırdın. Hepsi, zindandan kurtulup hürriyetlerine kavuştular. Oysa, eşkiya ile hiçbir ilgi ve ilişiği bulunmayan bu zavallı, kendisi için on bin altun yatıracak kimse bulunmadığından, haksız yere zindanda kaldı.
Allahu tealâ, onun da serbest bırakılmasını irade buyuruyor ve bizler de bu garibe şefaat ediyoruz. Bizim, şefaatimizle bunu da azad et, kendisinin de gönlünü ve rizasını al, on bin altun ver, yoksa sen de helâk olacaksın, dediler.
Halife, büyük bir korku ve dehşet içinde uyandı. Derhal yatağından fırladı ve sabah olmasını dahi beklemeden zindancıyı çağırttı ve o garibin derhal huzuruna getirilmesini emretti. Geterdiler, temiz çamışırlar ve yeni elbiseler giydirdiler ve halifenin huzuruna soktular. Harun Reşid, garibin gönlünü aldı, helâllik diledi ve kendisine on bin altun da ihsan ederek uğurladı. Beri taraftan da şehre telâllar çıkararak:
— Ey ahali!.. Her kim, halkı şefaatçi tutarak bizden affını dilerse, on bin altun vererek vereceğimiz cezadan kurtulur. Her kim, Hâlik'ı şefaatçi tutar ve ondan yardım dilerse, kendisine on bin altun verilir ve uğradığı musibetten kurtulur, bütün kazalardan ve belâlardan emin olur, diye Bağdat sokaklarında ilân ettirdi.
Hüseyin Mansur kuddise sırruh buyuruyor ki:
- Kul (BISMILLAH) deyince, sanki Hak tealâ hazretlerinin (KÂF) ile (NUN)'u yani (KÜN) emr-i celili zuhura gelir. Allah celle, KUN yani OL buyurunca o şey nasıl zuhura gelirse, kullar da Bismillâh deyince böyle bir sır zuhura gelebilir. Allahu tealâ ve tekaddes hazretleri bir KÜN emriyle dilerse bir âlemi veya bin âlemi yoktan var eder. Kul da sıdk ile Bismillâh derse ve böylelikle Allahu talâ'nın ismini anarsa ne dilerse zuhura gelir. Ne var ki, kulun hakkıyle kul olması da şarttır. Müjdeler olsun!..
Ey ehl-i iyman!..
Bazı haberlerde gelmiştir ki, cehennemin memurları olan zebaniler, ümmet-i Muhammed'den bir bölük insanı cehenneme doğru sürüklerler ve cehennemin kapısına kadar gelirler.
Cehenneme mü'ekkel melek olan Mâlik bu topluluğa hitabeder:
— Siz hangi kavimdensiniz? Cehenneme giren diğer kavimler gibi gök gözlü ve kara yüzlü değilsiniz ve yüzünüzde nur var, elleriniz ve ayaklarınız da zincirlere vurulmamış, der.
Onlar cevap verirler:
— Bizler, ümmet-i Muhammed'den bir takım günahkârlarız.
— Öyle ise bizler sizi ateşe atmağa utanırız, sizler kendiniz ateşe giriniz. Habib-i Hüdâ, şefi-i rûz-u ceza olan Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellemin ümmetini nasıl ateşe atar ve cefa ederiz? Sizlere azap etmeğe elimiz varmaz.
Sizler, öyle bir Nebiyyi âlişânın ümmeti olduğunuz halde, nasıl oldu da Rabbinizi kırdınız ve incittiniz? Habib-i edib-i Kibriyânın yolundan neden gitmediniz? Kâfirlerin ve zâlimlerin azap gördükleri bu yerde sizlerin ne işiniz var?