Hz. İsa aleyhisselâm bir yere gidiyordu. — 2. bölüm

Buna sakın şaşmayınız. Gerçekten söz ve düşünce zehiri insanın ruhunu öldürür. Fakat, o kötü sözün ve düşüncenin sahibi bunu zamanında farkedemez. Maddi zehirler ise, insanın fâni vücudunu yok eder. Ruhun ölümü, elbette cesedin ölümünden bin defa daha kötü ve feci olur. Bedenin imhası, dünya hayatına son verir. Oysa, ruhun ifnâsı âhirete aittir. Ruhu ölmeyenin, cesedi ölse bile, bir gün yine o vücuda sahip olabilir ye âhirette onu sefaya eriştirir Ruhun ölümü ise, ebedi olduğundan sahibi olduğu cesedin de cehenneme atılmasına sebeb olur.

Işte, o iki hırslı kişi de, arkadaşlarını öldürdükleri için ilâhi adalet yerini bulmuş, ve öldürdükleri arkadaşlarının kendileri için hazırlattığı zehirli böreği yiyerek acılar ve sancılar içinde kıvranarak ölmüşlerdi.

Hz. Isa aleyhisselâm, gideceği yere gitmiş ve aynı yoldan geri dönüyordu. Dünyanın altun külçeleri haline dönüştüğü yerde üç ceset vardı. Birisi kanlar içinde ve ikisi yılan gibi kıvrılıp kalmışlardı. Bunların âkibetlerini merakla çözmeğe çalışırken, altun külçeleri kımıldandı ve dünya önce korkunç bir hale girdi ve sonra çok güzel bir kadın oluverdi. Yerdu yatanları göstererek, olup bitenleri anlattıktan sonra söyle dedi:

— Eger, bana aldanıp talip olsaydın, seni de işte bu hale sokardım. Benim aşkıma talip olanların hiçbirisi vuslâtıma erememiş ve muradına nail olamadan feci bir şekilde helak olup gitmiştir.

Sen niçin öğüt almazsın, Tövbe edip yola gelmezsin, Dünyada bâki kalmazsın, Ya dünyaya taprnak neden?

Ey âşık-ı sadık:

Dünya dediğin, yalnız mal, mülk, para, cüzdan, kumaş, fistan, rütbe, makam, kat kat apartman değildir. Belki bunlar dünyaya vasıta olan şeylerdir. O halde, Allahu azim-üş-şânın zemmettigi, Resûlü zişânın kınadığı ve igrendigi, Nebi'lerin ve Veli'lerin ikrah ederek yerdiği dünya nedir?

Seni, Hak rizasından alıkoyan, sana Rabbini unutturan,

kulluk görevini geri bıraktıran her şey dünyadır. Eğer, okuduğun herhangi bir kitap seni Rabbinden alıkoyuyorsa, senin dünyan işte odur. Bunun içindir ki Hz. Şemseddin-i Tebrizi, Hz. Celâlüddin-i Rumi'nin kitaplarını havuza atmıştır.