Bilâl Radiyallahu anh'ın son demleri idi. — 1. bölüm

Bilâl Radiyallahu anh'ın son demleri idi. Ailesi ve evlâtları başucunda ağlıyorlardı. Bilâl-i âşık, birdenbire gözlerini açtı.

Ağlayanlara karşı: (Neden ağladıklarını) sordu ve ilâve etti.

(Ağlamayınız, bana sevinin. Benim için sevinin. Zira, ben sevdiğimin yanına gidiyorum. Bak sevdiğim karşımda duruyor.

Beni çağırıyor. Işte sevdiğim Resûl aleyhisselâm, bana gülü.

yor, beni yanına çağırıyor) dedi ve gülerek: «Lebbeyk yâ Resûl.

allah» diye konuştu ve «Eşhedü enlâ ilâhe illâllah ve eşhedü enne Muhammedün Resülüllah» deyip tebessüm ederek ruhunu Hakka teslim eyledi.

Hazreti Sıddîk Radiyallahu anh tekrar edip: «Ey ahmak ibni Halef! Böyle bir cevheri zâyi ettiğinden dolayı, bin defa nâdim olsan yeridir. Sen devletini bir pula sattın. İşte sûretperestlerin cezâ ve sezâsı budur. Hakikaten Ebû Bekr Radiyallahu anh Bilâl Radiyallahu anhı görüp onu satın almak gibi bir devlete nâil olduğuna ve öyle bir Allah dostunu zâlimin zulüm pençesinden kurtardığına pek ziyade sevinmişti. Kemâli sürûr ile Bilâl Radiyallahu anhın elinden tutarak doğruca Resûlüllah Aleyhisselâmın huzuruna götürdü. Bilâl-i Habeşî Radiyallahu anh cefâ zindanından kurtulup cemâl-i Resûlüllah Aleyhisselâma vardı. Huzur-u nûra, mâşukı Kibriya Sallallahu aleyhi ve selleme vasıl ve iltifat-ı cennet-i cenabı risaletpenaha nâil oldukta, o derece safaya garkoldu ki, tarife

sığmaz. Hazreti Nebiyyi Muhterem Sallallahu aleyhi ve sellem fendimiz, Bilâl Radiyallahu anh'a o kadar iltifat buyurdular ki, o iltifatı karanlık geceye etseler idi, gecenin siyahı sabah gi bi aydınlatır, nûrlanırdı. Mahbub-ı Kibriya Sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz bu hizmetinden dolayı Ebû Bekr Sıddîk Radiyallahu anhı iltifatlarına gark etti ve (Yâ Ebâ Bekr, Bilâl'in bedelinde beni hissedar et. Yarısını ben veririm demiştim) demesi üzerine Ebû Bekr Sıddîk Radiyallahu anh: «Yâ Resûlallah, Bilâl ile ben, senin dergâhının köleleriyiz. Bir kölen, diğer köleni satın alıp şevki cemalin için azad eyledi. Ben kulun isc.

hiç kapından azad olmak istemem!» dediler.

Dersin evvelinde okuduğumuz âyeti kerimede: «Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.» Efendimiz, Sallallahu aleyhi ve sellemin cemi âlemlere rahmet olduğu buyurıımuştu.

Allahu ieâlâyı inkâr edenlerin, günahkâr olanların, münâfıkların da her türlü nimetlerden istifade edebilmeleri, kere.

me muhatap olabilmeleri bu sebeptendir. Gezip, yiyip, içip, sıhhat ve âfiyet bulmaları onun hürmetindendir, onun âleme ralunet olduğundandır. Allahu teâlânın Habibine olan sevgisine binaen, bunlar da bu nimetlerden faydalanırlar.

Bizim irtikâp ettiğimiz isyanlardan birkaçını, bizden evvel gelen ümmetler irtikâp ettiği için dünyadan kaldırılmışlardır.

Şuayb Aleyhisselâmın kavmi, ölçek ve terazilerinde eksik verdikleri için, üzerlerine gökten yağmur yerine ateş yağdırılmıştır. Dünyadan kaldırılmış oldukları, âhiret azabına dûçar olup, hâlâ azap çekmekte bulunduklarını Kur'an-ı Kerim haber veriyor. Keza, Lût Aleyhisselâmın kavmi de böyle olmuş, bazı ahılaksızlıklarından dolayı, üzerlerine cehennemde kızdırılmış taşlar yağdırılarak helâk olunmuşlardı. Bu felâketlerden ancak Şuayb (Aleyhisselâm) ile ailesi, Lût Aleyhisselâmın ise kendisi ve kendine îman eden evlâtları kurtulmuş, hattâ ailesi dahi küfründen dolayı necât bulamamış, helâk olmuştu.

Bizlerin irtikâp ettiğimiz bunca isyanlardan dolayı dünyada, böyle ağır cezalara uğramayışımız azab-ı Ilâhî ile bizim ara.

mızda Muhammed'ine olan muhabbetinden ve rahmeten lil-âlemin olan efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin kalkan olarak bulunmasındandır. Zira, bir âyet-i kerimede: «Habibim, onların içinde olduğun için, onlara diğer ümmetler gibi azap etmem." buyuruyor. «Çünkü seni rahmet olarak gönderdim.» Burada sayabildiğimiz, rahmet olduğuna delil getirdiğimiz birkaç kelâmdır. Kezâ, âhirete de rahmet olarak gönderildiği böylece an laşılacak, fakat burada kendisine inanmayanlar, o güzel Resûlü yalanlayanlar, her şeyi anlayacaklar ama, faydası olmaya.

caktır.

Bir bina ki, yapıldı, yıkılması muhakkaktır. Bir fert ki dünyaya geldi, mutlaka ölecektir. Işte bu dünya, bir gün ge.

lecek bütün ziynetlerinden sıyrılacak. Güneş gökte dürülecek.

yıldızlar dökülecek, denizler kaynayacak, dağlar kıyametin şiddeti ile hallacın pamuğu attığ! gibi atılacak ve havada bulutlar gibi seyran edecektir. Hâmile kadınlar hâmlini düşürecek, emzikli kadınlar, emzirdiği yavrularını yere fırlatacaktır. İnsanlar şaşkınlık içinde, ne yaptıklarını bilmeyeceklerdir. Yer, şiddetle sarsılacak, içinde olanları dışarıya fırlatacak, gökler bakır gibi eriyip dökülecek. Haktan gayri hiçbir varlık kalmıyacaktır.

Kur'an-ı Kerim bu hâdiseleri dehşetle beyan buyurmaktadır.

Kurumuş topraklara can veren Allahu teâlâ, tekrar bu âlemden, başka bir âlem hâlk ve inşa edecektir. Ilk olarak kab.

rinden ihyâ olunacak olan, Resûlü Ekrem sallallahu aleyhi ve sellemdir. Kıyamet gününde, evvelâ konuşacak olan yine O'dur.

Bütün mahlûkat-ı ilâhî, korkularından Hak tâlânın rahmetinden ümit kestiklerinde, Resûlü Ekrem sallallahu aleyhi ve sel lem, insanları ve bahusus ümmetini sürûra sevince garkedecektir.

Âlemlere rahmet olan Resûlü Ekrem Sallallahü aleyhi ve sellem Efendimiz, bir hadis-i şerifinde: «(Livail-hamd isimli sancak elimde olduğu halde, Ademoğullarından Rabbim indinde, en ziyade ekrem olan benim. İftihar etmek için söylemiyorum.

Rabbimin bana vermiş olduğu lûtf ve nimetlerini sayıyorum.

Kıyamet gününde Âdem Aleyhisselâmın evlâtlarının efendisi benim ve onların büyüğüyüm. Bütün Peygamberler benim sancağım altında toplanacaklardır.» buyurmuşlardır.

Buhâri-i Şerifte Resûl Aleyhisselâmdan şöyle rivâyet ediliyor:

«Kabirden kalkıp Bürâkıma binip, sancağımı elime alarak onu, arş'ın altına girip dikerim. Her peygamberin bir hayrağı olup, cümlesi benim sancağımın altına dikeceklerdir.»

Mahşer ehli, yâni bütün insanlar, başı açık, yalınayak ve herkesin işlediği günâhlar, tecessüm ettirilmiş; herkes suçunu sırtına yüklenmiş, aç susuz, çıplak ve güneş bir mil miktarı başları üstüne indirilmiş olarak; kimsede ses sadâ olmayıp Allahü teâlânın emri ilâhîsini bekliyeceklerdir. Ah-ü vah, nâlevu eigan arşı tutacak. Butun enbıya, yanı Peygamberler diz üstüne düşüp «Nefsim, Nefsim!» diye çağırdığı anda, Allahü teâlâ tarafindan emr olunur ki: «Ey malışer ehli, gidin Adem'den şefaat dileyin, size şefaat etsin.» Bu hitabı izzet karşısında, mahşer ehli, Adem Aleyhisselâmın oturduğu minberi şerife gidip: (Ey Adem babamız! Sen Allahü teâlânın safiyyisin. Şefkatli babamızsın, biz evlâtlarına merhamet edip, şefaat eyle. Defterimiz verilip, hesaplarımız görülsün, amcllerımız tartilsın da nerkes gidecegı yerıne bır an evve.

varsın) dive niyaz ettiklerinde; Adem Aleyhisselâm: (Bu şe fâate ben kaadir değilim.. Elimden gelmez. Bugün yevm-i kıvamettir. Bugün Rabbim ziyade gazaplıdır. Bu âna kadar böyle gazaplanmamıştı. Bundan böyle de gazaplanmasa gerektir. Ben, Rabbimin gazabından ziyade korkarım, size şefâet edemem. Bugün ancak kendi nefsimi düşünüyorum. Sizler Nûh Aleyhisselâma gidin. O ulül-azimdir, hacetinizi görür.