ŞAHSİYET DOSYASI

Sinâneddin Yusuf Çelebi

Sinâneddin Yusuf Çelebi (ö. 979/1571), Akhisarlı âlim; Balıkesir, Birgi, Tokat, Bursa, Edirne ve İstanbul medreselerinde görev yapmıştır.

Vefat: 1571
Unvan: Şehzade Medresesi müderrisi

HAYATI VE TARİHTEKİ YERİ

Akhisar'dan tahsile

Saruhan sancağındaki Akhisar'da doğdu. Yegânzâde Aklık Sinan Efendi'nin yanında yetişip ondan mülâzemet aldı.

Medrese basamakları

Balıkesir Çay, Taraklıborlu, Birgi, Tokat Hatuniye, Bursa Molla Yegân ve Edirne Halebiyye medreselerinde ders verdi. Mihrimah Sultan, Sahn-ı Semân ve son olarak Şehzade Medresesi'ne yükseldi.

Vefatı ve kabri

979 Şabanında/1571 vefat etti ve Edirnekapı'da Emir Buhârî yakınında defnedildi. Kaynak onun sûfî ve şeyhlere güçlü saygısını kaydeder; fakat belirli bir tarikata intisabını göstermediğinden yol aidiyeti verilmemiştir.

İLİŞKİLİ GÖRÜNÜMLER

Ağ ve yol

KİŞİLER AĞIBağlantılarını açHoca, talebe ve tarihî etki ağıAğda gör →

GELENEK İÇİ ANLATI

Menkıbeler

Gelenek içinde aktarılan hatıra ve anlatılar

1 kayıt

İlk 1 kayıt gösteriliyor

MENKIBE · GELENEK İÇİ

Vefat sonrası rüya anlatısı

Ahiret hâline dair gelenek içi aktarım.

Tam anlatıyı okuAnlatıyı daralt

Menâkıbnâme’de tam metni aç →

Olayın özeti

Ahiret hâline dair gelenek içi aktarım.

Ölümünden sonra görülmesi

Sinâneddin Yusuf Çelebi'nin vefatından sonra onu tanıyanlardan birinin kendisini rüyada gördüğü aktarılır. Rüyayı gören kişi, âhirette nasıl muamele gördüğünü ve hâlinin ne olduğunu sordu.

Rahmet cevabı

Yusuf Çelebi'nin bağışlanma ve ilâhî rahmete erişme mânası taşıyan bir cevap verdiği söylenir. Anlatı geride kalanların ölüm karşısındaki teselli arayışını gösterir; tarihî biyografinin devamı veya âhiret hâline dair doğrulanabilir bilgi sayılmaz.

Kaynak sınırı

Sinâneddin Yusuf'un ölümünden sonra bir rüyada görüldüğü ve bağışlanma ile rahmete ilişkin sözler söylediği aktarılır. Bu kayıt tarihî biyografiden ayrı, gelenek içi anlatı olarak sunulur.

Bu anlatı gelenek hafızasına aittir; doğrulanabilir tarihî olayla aynı kesinlikte sunulmaz. Kaynak: Nev‘îzâde Atâyî, Hadâ’iku’l-Hakā’ik fî Tekmileti’ş-Şakā’ik, s. 582-590.