Mehmed Selîm Efendi

Dil kim dehânın öpmeği dâim hayâl eder
Yok yere vehme uymuş o fikr-i muhâl eder

Sîmîn-teninle mûy-ı miyânında bahs eden
Vâsıl olunca künhine çok kîl ü kâl eder

Ruhsat verirse gör mey-i la‘lin gönül anı
Kat kat tebessüm-i nemekîni helâl eder

Baksam cemâline ruhı gül-reng-i şerm olur
Gûyâ ki aklım almağıçün bana âl eder

O dem ki neşve-i meyden izârı gül gül olur
Safâ-yı bezm-i ümîde kadeh kadeh mül olur

N'ola görünse hatı pîşgâh-ı zülfinde
Bahâr mevsimidir şimdi saçlı sünbül olur

O şehnâzın lebinden tâze-nakş bûselik iste
Gönül uşşâkdan feryâd-ı köhne-kârı kim dinler

Serâser şeş-cihât-ı rub‘-ı meskûn bezm-i hayretde
Sadâ-yı çâr-pâre nağme-i şeş-târı kim dinler

Ne geşt-i bâğ ne seyr-i hisâra çekmektir
Murâd o servi hemân bir kenâra çekmektir

Nihân getirmeyelim duhter-i rezi bezme
Yiğitlik anı begüm âşikâre çekmektir

Yürüt piyâleyi zehr-i gam ise de sâkî
Hüner bu sâgarı da aşk-ı yâra çekmektir

Dil-i âşüftemi ol turre-i tarrâra gösterdim
Uçurdum saydgâh-ı yâra bir âvâre gösterdim

Girîbân-çâk olup sînemde bir bir şerhalar çektim
O tıfla bir nakışlı nâzenîn gehvâre gösterdim

O tıfl-ı nev-resi ârâyiş-i âgûş-ı vasl ettim
Derûn-ı hâlede ağyâra bir meh-pâre gösterdim

Haylî sirişki verdim akın kûy-ı dilbere
Dil verdim anda bir gözü hûn-rîz kâfire

Uşşâka kibr ü kîn ile bir kasdı var gibi
Bir yere geldi kaşları etti müşâvere

Dîdâr-ı ceyş-i hüsnü yazıldı gelip hatı
Serdâr-ı kâkül olsa revâdır bu leşkere

Sâkî ayak ayak yürüt imdâdına meyi
Gam hayli demdir etti Selîm'i muhâsara

Salındırdı yanınca âhir ol serv-i hırâmânı
Gönül n'ettiyse etti kendüye bir tâze uydurdu

Ne hoş düştü hat-ı nev-levha-i ruhsâr-ı yâr üzre
Felek mecmûa-i hüsne aceb şîrâze uydurdu

Gönül tıflın gözümden sakınırken ben Selîm ol şûh
Anı başdan çıkardı bir levend-i tâze uydurdu

Divan.