Sayfalar 392–399

İrşad II · kaynak sayfaları 392–399 HIKAYE Mecnun, Leylâ'nın köyüne gitti. Köydeki köpeklerin gözlerinden ve ayakları altından öptü. Mecnun'un bu halini görüp: — Ne yapıyorsun? Köpeğin gözü ve ayağı öpülür mü? diyenlere. — O gözler Leylâ'yı gördü. O ayaklar Leylâ'nın bastığı yerlere bastı Leylâ'mı gören göze hürmetim vardır. Leylâ'nın astığı yere basan ayak, benim bas tâcımdır, deyip Leylâ'ya lan askını isbat evledi ve Levlâ'sını sordu? Öldü, dediler Kabrini sordu, başka bir kabir gösterdiler. O kabire vardı, kabiri kokladı. — Bu benim Lcylâ'mın kabri değil, dedi ve koklaya koklaya Leylâ'nın kabrini buldu ve «Işte burası» dedi ve ruhunu o kabrin üstünde teslim eyledi. Bu hikâyede olan inceliği anlamak lûtfunu, Allah sana ve bana nasip eylesin. Amin. Seven böyle olur! Onun için; bizim kıssamızda olan Abdullah efendi, Resûlü sevdiğinden, böylece izharı sürur eyler, her senc bu ziyafetleri icra eder, ihmal etmezdi. Komşusu olan bir yahudi ailesi, her sene bu ziyafete şâhit olurlardı.…