Dermân arardım derdime derdim bana dermân imiş,

1Dermân arardım derdime derdim bana dermân imiş,

2Bürhân sorardım aslıma aslım bana bürhân imiş.

3Sağ u solum gözler idim dost yüzünü görsem deyü,

4Ben taşrada arar idim ol cân içinde cân imiş.

5Öyle sanırdım ayriyem dost gayrıdır ben gayriyem,

6Benden görüp işiteni bildim ki ol cânân imiş.

7Savm u sâlât u hac ile sanma biter zâhid işin,

8İnsân-ı Kâmil olmaya lâzım olan irfân imiş

9Kande gelir yolun senin ya kande varır menzilin,

10Nerden gelip gittiğini anlamayan hayvân imiş.

11Mürşid gerektir bildire Hakk’ı sana Hakk’al-yakîn,

12Mürşidi olmayanların bildikleri gümân imiş.

13Her mürşide dil verme kim yolun sarpa uğratır,

14Mürşidi Kâmil olanın gâyet yolu âsân imiş

15Anla hemen bir söz durur yokuş değildir düz durur,

16Âlem kamû bir yüz dürür gören anı hayrân imiş.

17İşit Niyâzî’nin sözün bir nesne örtmez Hakk yüzün,

18Hakk’dan ayân bir nesne yok gözsüzlere pinhân imiş