Zihi kenz-i hafî ki andan gelür her var olur peydâ,

1Zihi kenz-i hafî ki andan gelür her var olur peydâ,

2Gehi zulmet zuhur eder, gehi envar olur peydâ.

3Zihî derya-yi vahdet kim kesilmez hergiz emvacı,

4Bu kesret âlemi andan doğup naçar olur peydâ.

5Ne sihr-i bü’l-acebdir kim bu yüzden görünür ağyar,

6O yüzden gayrı yok tenha gelir dildar olur peydâ.

7Taşınur günde yüzbin can âdem iklimine her dem,

8Gelür yüzbin dahi andan bulur imar olur peydâ.

9O yüzden görüben ayan döner şem’-i cemalinden,

10Felekler de görüp anı döner edvar olur peydâ.

11Dışın içe hayalatı, için dışa zuhuratı,

12Birinden ol birine tuhfeler her bar olur peydâ.

13O devriyle gelüptür Enbiya, Mürsel meratibce,

14Gehi mü’min zuhur eder gehi küffar olur peydâ.

15Tecelli eyledikçe ol sarayı sırr-ı ahfada,

16Bu suret âlemi içre satı pazar olur peydâ.

17Anın zatına gayet, sun’una hergiz nihayet yok,

18Anınçün her bir isminden gelür bir kâr olur peydâ.

19Tecelli eyler ol daim celâl-ü geh cemâlinden,

20Birinin hâsılı cennet, birinden nâr olur peydâ.

21Cemali zâhir olsa tiz celâli yakalar anı,

22Görürsün bir gül açılsa yanında hâr olur peydâ.

23Bu sırdandır ki bir kâmil zuhur etse bu âlemde,

24Kimi ikrâr eder anı, kime inkâr olur peydâ.

25Veli arif celâl içre cemâlini görür dâim,

26Bu haristanın içinde ana gülzar olur peydâ.

27Ne sırdır kim iki kimse nazar eyler bu ekvana,

28Biri ancak görür dârı, bire deyyar olur peydâ.

29İçi umman-ı vahdettir yüzü sahrâ-yı kesrettir,

30Yüzün gören görür ağyar içinde yâr olur peydâ.

31Alan lezzatı birlikten halâs olur ikilikten,

32Niyazi kande baksa ol hemân dîdâr olur peydâ.

33Görür ol genc-i mahfiden nice zâhir olur eşyâ,

34Bilür her nakş-ü suretten nice esrâr olur peydâ.