1İlm-i bahrî vücûd asdâfının dürdânesiyim ben,
2Maarif kenz-i dil vassâfının virânesiyim ben.
3Benim ilmim katında müctehidler âciz oldular,
4Veli İlm-i İlâhî’nin deli divânesiyim ben.
5Birer hâle cihânın halkı bir bir râzı oldular,
6Benim bir hâle meylim yok Hakk’ın bilmem nesiyim ben.
7Bi-küllî âlemin halkı bilirler bende bir dert var,
8Bilinmez sevdiğim kimdir nenin mestânesiyim ben.
9Eğerki sûreta âhirde geldim âlem-i mülke,
10Ne mâziyem, ne müstakbel her ânın ânesiyim ben.
11Yitürdüm benliği, benlik bana hak benliğindendir,
12Tekellümde hitâb-ı gıybetin kârhânesiyim ben.
13Ne Mısrîyim, ne Mehdîyim, ne İsâ’yım, ne insânım,
14Bu yanan dâimî şem’in veli pervânesiyim ben.