Gel ey gurbet diyârında esir olup kalan insan,

1Gel ey gurbet diyârında esir olup kalan insan,

2Gel ey Dünya harâbında yatıp gâfil olan insan.

3Gözün aç perdeyi kaldır duracak yer mi gör Dünya,

4Kati mecnun durur buna gönül verip duran insan.

5Kafeste tutiye sükker verirler hiç karar etmez,

6Aceb niçün karar eder bu zindâna giren insan.

7Ne müşkül hâl olur gaflette yatup hiç uyanmayıp,

8Ölüm vaktinde Azrâil gelince uyanan insan.

9Kararmış kalbin ey gâfil nasihat neylesin sana,

10Hacerden katıdır kalbi öğüt kâr etmeyen insan.

11Bu derdin çâresin bul sen elinde var iken fırsat,

12Ne ıssı sonra âh u zâr edüp hayfâ diyen insan.

13Niyâzî bu öğüdü sen ver evvel kendi nefsine,

14Değil gayriye andan kim tuta her işiten insân.