Gel ey bahr-ı hakâyıkta talep kılmayan asdâfı,

1Gel ey bahr-ı hakâyıkta talep kılmayan asdâfı,

2Gel gevherlerinden hem haberdâr olmayan gönül,

3Gel ey âşık oduna pervâne gibi cânın atmayan,

4Gece gündüz işi bülbül gibi zâr olmayan gönül.

5Tükendi ömrün ey gönül hebâ yerlerde gaflette,

6Gel ey ömrü tamam olunca bidâr olmayan gönül.

7Sudan bir ibret almadın niçin dâim akıp çağlar,

8Gel ey vahdet denizini talebkâr olmayan gönül.

9Erişti cümle menzile yol ehli sen düşüp kaldın,

10Seni nidem bu yollarda bana yâr olmayan gönül.

11Kamûnun derdine dermân sen imişsin bu âlemde,

12Niyâzî derdimendin derdine çâre olmayan gönül.