İki kaşın arasında çekti hatt-ı istiva,

1İki kaşın arasında çekti hatt-ı istiva,

2(Allemel esma) yı ta’lim etti ol hattan Hüdâ.

3Zat-ı ilme Mustafa, esmaya Âdem‘dir emin,

4İkisinden zâhir olmuştur ulûm-i enbiya.

5Zat-u esmâ vü sıfat ef’âl-u âsar cümleten,

6Her zamanda bir velinin vechine bunlar ziya.

7Secde eyle Âdem‘e ta kim Hakk’a kul olasın,

8Eden Âdem’den ibâ Hakk’dan dahi oldu cüdâ.

9Kenz-i la-yefna yı bilmez kandedir illa fakir,

10Bahr-ı bipayanı bulmaz etmeyen terk-i siva.

11Sureta gördüler Allah diyeni olmuş fakir,

12Sandılar Allah fakirdir kendilerdir ağniya.

13Ravza-yı hadrayı bilmez Hızr’a yoldaş olmayan,

14Ab-ı hayvan-ı bu zulmü görmeyenler sandı mâ.

15Bil ki seddeyn iki kaş İskender ortasındadır,

16Cem’i cem-ül cem ile feth oldu ebvâb-ı Hüdâ.

17Kande bulur Hak-kı inkâr eyleyen bu Mısrîyi,

18Zâhir olmuşken yüzünde nûr-i Zât-ı Kibriyâ.