Yar

1. Sevgili, dost.
2. tas. a Tüm yaratıkların suretlerini oluşturan ilâhî sıfatlar. Sâlikin haline bundan daha uygun düşen bir isim yoktur. Zira kelime-i tevhidin esası budur (us). b Şuhüt âlemi, Zat-ı Hakk'ı temaşa.

Yâ Rab beni erbâb-ı dile yar eyle

Bülbül gibi aşkında işim zar eyle

Cümle-i halk bana yâr için ağyâr oldu

Kalmadı kimse bana yâr Huda'dan gayri

Fuzüli
Gül ile halk olunmuş çünki ey dil har ile bir yerde
Baid olmaz olursa yar ile ağyâr bir yerde
eee

Yol
PN ole ie) yol)
Alem hoş idi ki var idi yâr
Çun yâr yok olmasın ne kim var
Fuzüli

“Dost, sevgili.” anlamında olan bu söz başka kelime ve terkiplerle yeni terimlerin oluşmasmı sağlar. § tam. yâr-ı bâkî a. (^L jL) tas. Ebedî dost olan Aüah.