Ya Ho

يا هو)

1. Fy o.
2. tas. “Ey” anlamına gelen “ya”, ile “o” anlamına gelen “hü” kelimelerinden meydana gelen bu deyim, çoğu zaman zikir esnasında kullanılır. Dervişler “Ha-Ha” diye zikrettikleri gibi bazen “yâ Hü,” bazen “yâ Hay”, bazen da “yâ Hü-yâ Hay” diye zikr ederler. Bazen “yâ Hü” ifadesi bazı kelime ve deyimlerin sonuna eklenerek “Edep yâ Hü!”, “Bu da geçer yâ hü!” “Hoşgör yâ Hü”, denilir. Hay'dan gelen Hü'ya gider, deyimi de Allah'tan gelen yine O'na döner anlamına gelir. Aslında Allah'ın diğer isimlerinin başına da “yâ” getirilerek zikir yapılabilir. “yâ Hak, yâ Allah, yâ Latif, yâ Haz” gibi. Bazen bu türlü ifadeler dua ve beddua anlamında da söylenir: “Yâ Haz,” “Allahım sen koru”, “yâ Kahhar” “Sen kahret Allahım” anlamına gelir. Böylece Allah yardıma çağrılmış olur; yâ Hak, yâ Dost veya yalnızca yâ Dost deyimi de bu anlamda kullanılır. Ya Allah ya pir: Al-

lah ve pirden istimdat ve istiane için kullanılır.

Yâr

Yakaza i ar. (يقظه)

1. Uyanıklık (bidâri).
2. tas. a Hak'tan gelen ve yasaktan neyin

kasdedildiğini bildiren anlayış Gir, ct). b Kalpte bulunan Allah'ın vaizi, marifet
ve ilahi nurların tecellisi sebebiyle gaflet uykusundan uyanma, intibaha gelme,
ruhun uyanışı, insanın kendine gelmesi (amr 139; HM 6).