verâset

(cilj [Ar.] fik. İslâm k. hukukuna göre, vefat eden bir kimsenin geride bıraktığı mallaj) rm fıkıh usullerine göre ve miya ras yoluyla bu mallarda hakkı olanlara intikal etmesi işlemi. bk mîras ^j) ul veresiye a. Sonradan ödenmek üzere, yani vadeli yapılan alış veriş. na en verd a. [Ar.] bot. Gül, anlammbu daki bu söz, başka kelime ve terkiplerle birlikte yeni terimler oluşturur. Bu er

Maddî ve mânevî olarak vâris olmak. (Bkz. Vâris)

Arapça, mirasçı olmayı ifade eder. Tâbi olmaktır. 1- Cennetü’l Verâse: Hz. Peygamber (s) e güzelce uymakla oluşan ahlâk cennetidir. 2- Ulûmü’l-Verase: Bu da fıkıhtır. Sûfîler, ilimlerini amele dökmüşlerdir. Bu yüzden onlar ilmin mirasçısı olmuşlardır. Sûfiyye, ilimleri ile, diğer ulemanın yanında yer alır. Ancak onlardan, ulumu’l-verâse yönüyle ayrılırlar. “Alimler Peygamberlerin mirascısıdırlar” hadisiyle anlatılan veraset, işte budur.