Vâsi

ed. savvufî edebiyatta din, tari ve devlet büyüklerinin ölüm rinden sonra geride kalanl öğütlerini içeren eserler i kullanılan terim. vasi a. [Ar.] Hadis bilimin üzerinde çalışmakta olduğu hadisi ilk çıkış kaynağma ka götürerek rivayet etme. 685 vaz'u’l-haml asi vatan a. (jLJ [Ar.] Bir yerde ikamet etmek, yerleşik kalmak. kJL § tam

Bir kimsenin, mallarında veya çocuklarının işlerinde tasarruf etmek üzere tâyin ettiği kimse.

Ölüm hastası, küçük çocuğuna bırakacağı malını, bu çocuğun ihtiyâçlarına sarf etmesi için birini vasî tâyin edince, çocuk âkıl (akıllı), bâliğ (ergenlik, evlenme yaşına gelmiş) olduğunda, reşîd olduğu (malını, dînin ve aklın beğendiği yerlerde kullandığı) görülmedikçe vasîden malları alamaz. (İbn-i Âbidîn)

Emîn (güvenilir) olmayan, fâsık (açıkça haram işleyen) veya zımmî (gayr-i müslim vatandaş) vasî yapılırsa, kâdı (hâkim) bunları değiştirir. (Kâdıhan)

Vasî muhtâc olunca, yetimin malından yiyebilir. Kimseye hibe edemez. Helâk (telef)ederse, azl olunur (vasîlikten alınır). (Kâdıhan)