umdetü’l-ma'nevî

Q$>xJi 5^) tas. Semaları yüksek ve yüce tutan manevî güç an mmda tasavvuf terimi. umrâ a. [Ar.] fik. İslâm h kukunda bağış yapan kimsen hayatta kaldığı süre ile sını olan hibe türü. umre a. G^) [Ar.] (ç. b. umurâ fık. Hac mevsiminin dışında K be’yi ve Mekke’yi ziyaret etm ve Safa ile Merve arasm “sa'y” (bk. bu madde) yapm üzere eda edilen nafile ibad Bu ibadet, Kur’ân-ı Kerîm’d “Bakara suresi” nin 19 ayetinde mealen “Haca da u reyi de Allah için tam yapın denilerek farz kılınmıştır.

Arapça, manevî direk demektir. Semavatı yücelerde tutan güç. “Görmekte olduğunuz semaları direksiz olarak yüksekte tutar…” (Râd/2)