Köken ve kullanım
i. fars.
تيغ
Süleyman Uludağ, Tasavvuf Terimleri Sözlüğü
(45 (تيغ
- Kılıç bağı,
- tas. Bektaşilikte kurbanın yününden örülen ve bele bağlanan kuşak. Talip, babanın huzuruna götürülürken rehber tiğbendi talibin boynuna takar. Baba tiğ-bende üç ilmik attıktan sonra talibin beline kuşatır. Üç ilmik Bektaşiliğe giren dervişin dilinin, elinin ve belinin bağlandığı-
nın simgesi olduğundan artık derviş eline, diline ve beline sahip olur. Tiğ-bend
vefayı, teslimiyeti ve kayıtsız şartsız bağlılığı simgeler. Tiğ-bend
takılırken okunan duaya Terceman-i tiğ-bend ve Tekbir-i tiğ-bend denir. Tiğ-bend
fütüvvet ehlinde şedd gibidir. Rifailerin vücutlarına soktukları şişlere de tig. denir.
Tig-Ays <. Periganhk—Yasamak. 2. tas. Süfilerin avam tabakası
tecellide ayş, setrde (gizleme) ise bela (tis) halinde bulunur, havas tabakası ise tiş
Tür
ile ayş arasında bulunur. Hak kendilerine tecelli edince şaşırıp perişan olur (tis),
araya perde girince (setr) hazlarına döndürüldüklerinden ays halinde olurlar, rahatlık hissederler. |