Tevbe

1. Pişmanlık, nedamet, dönme.
2. tas. a Kalpteki kötülükte ısrar | düğümünü çözüp Hakk’a dönme ve Rabb'in hukukunu gözetme (cr). b Kötü ve | günah işlere pişman olup Hakk’a yönelme, Küfürden imaia dönmek kâfirlerin,

kötü işlerden iyi işlere dönmek fasiklann, kötü huylardan iyi ahlaka dönmek iyi-

lerin (ebrar), mâsivâdan Hakk’a dönmek nebi ve velilerin tevbesidir. Avam

günahtan, havas gafletten tevbe eder. Tevbenin şartları şunlardır: Pişmanlık hissi,

derhal hatayı terk ve bir daha eski hale dönmemeye azmetme. Cehennem korku-

suyla yapılan tevbeye tevbe, <ennete girme ümidiyle yapılan tevbeye indbe, sırf

Hak için yapılan tevbeye evbe denir. Kulun azaptan korkup tevbe etmesine indbe

tevbesi, Allah'ın kereminden utanıp tevbe etmesine isticabe tevbesi denir. Tevbenin

erkânı; farzları ifa, borçları eda, helâl lokma ve nefse muhalefettir. Tevbe edene
tâib, tevbekâr denir. Allah tevbeleri kabul ettiğinden ona da Tevvâb denilmiştir.