temlik

fık. îslâm kukunda, mülkiyet devrini ifa eden hukukî işlem için kulla lan terim. Bu kavram, “iva temlik” ve “ivazsız temlik” o 651 tenezzül-i İlâhî üre rak iki şekilde nitelenmektedir, “ivazlı temlik”, belli bir bedel karşılığı verilen maldır; “ivazsız kün temlik” ise zekât, sadaka, hibe yen, gibi karşılıksız verilen para veya bir maldır. nun şöy temlîk-nâme a. GuLSJus) [Ar.] İslâm ica, devletlerinde, ileri düzeyde devte lete hizmet eden kimselere hüüm kümdar tarafından mülk olarak ahi verilen yerlerin belgesi. me”

1. Mülk olarak vermek.

Zekât vermek, malı müslüman fakire temlik etmekle olur. (İbn-i Âbidîn) Devamlı hasta veya çok yaşlı olup altmış gün keffâret orucunu tutamaz ise, altmış fakiri bir gün sabah akşam doyurur. Altmış günlüğü bir fakire, bir günde toplu verirse, bir günlük vermiş olur. Altmış fakiri sabah, altmış başka fakiri de akşam doyurursa, sabah doyurduklarını akşam veya akşam doyurduklarını sabah bir daha doyurmalıdır. Yâhut bunlardan altmışının her birine Sadaka-i fıtır miktârı mal temlîk eder. (Kâşânî, İbn-i Âbidîn)

2. Erkeğin, talak (boşama) hakkını zevcesine (hanımına) vermesi.

Temlik haberini başkası ile veya mektubla zevceye ulaştırma hâlinde zevce, haberi aldığı mecliste kendini boşayabilir. (Ahmed Zühdü)